ડુંગરવાડાનું ઝાડ

ડુંગરવાડા ગામ ત્રણ બાજુ પહાડોથી ઘેરાયેલું હતું અને ચોથી બાજુ સમશાન. એ તરફ જતો રસ્તો કાચો હતો, બન્ને બાજુ કાંટાળાં ઝાડ, અને વચ્ચે હંમેશાં ભીંજાયેલી માટી. સાંજ પડે એટલે એ રસ્તે ચાલતાં પગ જાણે ભારે થઈ જાય.

સમશાન પાસે એક જૂનું આંબલીનું ઝાડ હતું.

એટલું મોટું કે એની ડાળીઓ જમીન સુધી ઝૂકી પડતી. છાલ કાળી પડી ગઈ હતી, અને ઝાડ નીચે હંમેશાં ઠંડક રહેતી—even ઉનાળામાં. ગામના લોકો કહેતા કે આંબલી નીચે ઊભા રહો તો શ્વાસ સરખો નહીં આવે.

કોઈ જાણતું નહોતું આ ઝાડ કેટલું જૂનું છે.

પણ બધાં જાણતા હતા—

સૂર્ય ઢળ્યા પછી ત્યાં જવું નહીં.

રઘુ શહેરથી વર્ષો પછી પાછો આવ્યો હતો. ભણેલો, દારૂ પીધેલો, અને ગામના ડરને વહેમ માનતો. પહેલી જ સાંજે એણે ચા પર બેઠેલા લોકોને હસતાં કહ્યું,

“આંબલીનું ઝાડ? ભૂત-પ્રેત? ગામડાંની વાર્તા છે.”

કોઈએ જવાબ ન આપ્યો.

કેટલાંક નજર નીચે ઝુકાવી.

કેટલાંક સમશાન તરફ જોઈ લીધું.

સૂર્ય ઢળી ગયો. આકાશ ધીમે ધીમે કાળું બન્યું. એ જ સમયે રઘુ ઊભો થયો. હાથમાં મોબાઈલનો ટોર્ચ.

“હું જઈને આવું છું,” એ બોલ્યો.

કોઈએ રોક્યો નહીં.

ડુંગરવાડામાં રોકવું કોઈ શીખ્યું નહોતું.

રઘુ ચાલતો ગયો. શરૂઆતમાં હસતો હતો. થોડે આગળ જતા જ હવામાં ભીનાશ આવી. કાદવમાં પગ ધસ્યા. એને લાગ્યું કે કોઈ પાછળથી ચાલે છે.

એ ફરી વળ્યો.

કોઈ નહોતું.

પણ પગલાં બંધ ન થયા.

સમશાન નજીક પહોંચતા જ મોબાઈલની લાઇટ ઝબકી અને બંધ થઈ ગઈ. અંધારામાં ફક્ત આંબલીની છાંયડી દેખાતી હતી—લાંબી, વાંકડી, જીવતી જેવી.

એ જ ક્ષણે કાન પાસે ગરમ શ્વાસ લાગ્યો.

અને ધીમો અવાજ—

“રઘુ…”

એ ચીસ પાડવા ગયો, પણ અવાજ બહાર આવ્યો નહીં. ગળું સૂકાઈ ગયું. એ ઉપર જોયું.

આંબલીની ડાળીઓ પરથી

શરીરો લટકતા હતા.

કેટલાંક સુકાઈ ગયેલા.

કેટલાંક હજી ભીના.

બધાંના મોઢાં એની તરફ વળેલા.

એક શરીરે આંખ ખોલી.

એ રઘુ જ હતો.

ઝાડની અંદરથી અવાજ આવ્યો—

જાણે ઝાડ બોલતું હોય,

“જે ડરતો નથી… એને અહીં જગ્યા મળે છે.”

કાદવ રઘુના પગને ખેંચવા લાગ્યો. આંબલીની ડાળીઓ ધીમે ધીમે નીચે આવી. ગરદન આસપાસ કંઈક કસાયું. અંધારું વધુ ઘન બન્યું.

સવારે ડુંગરવાડા ગામ જાગ્યું.

સમશાન તરફ પક્ષીઓ ઉડ્યા.

આંબલીના ઝાડ પર

એક નવી ડાળી વધુ ઝૂકી હતી.

રઘુ મળ્યો નહીં.

પણ ત્યારથી

દરેક અમાવસ્યાની રાતે

આંબલી નીચે

નંગા પગલાં સંભળાય છે.

અને ગામ જાણે છે—

આંબલીનું ઝાડ હજી ભૂખ્યું છે.