પવનમાં ગૂંથાયેલો પ્રેમ

ઉતરાયણની સવાર હતી.

સૂર્યની કિરણો જાણે આકાશ પર કુમકુમ છાંટતી હતી. પવનમાં માંજાની સુવાસ હતી અને છતો પર હાસ્યના રંગ છલકાતા હતા. એ છત પર ઊભો હતો—હાથમાં પતંગ, અને હૃદયમાં એવી યાદો, જે સમય છતાં ઝાંખી પડી નહોતી.

સામેની છત પરથી એક પીળી પતંગ ધીમે ધીમે ઊડી. એ પતંગ સાથે જ એની યાદ ઊડી આવી. વર્ષો પહેલાં, આવી જ ઉતરાયણના દિવસે, એની આંખો એની આંખો સાથે અથડાઈ હતી. એ ક્ષણમાં શબ્દો ઓછા અને લાગણીઓ વધારે હતી.

“પતંગ કાપી બતાવશો?” એણે હળવી મજાકમાં પૂછેલું.

એ હસ્યો હતો—અને એ હાસી સાથે જ જીવનમાં એક નવી ઋતુ પ્રવેશી ગઈ હતી.

ઉતરાયણ પછી ઉતરાયણ આવતી રહી. પતંગ માત્ર દોરા અને કાગળ રહ્યા નહીં; એ મળવાનું બહાનું બની ગયા. છત પરથી ઉડતી વાતો ધીમે ધીમે દિલ સુધી પહોંચી ગઈ. સમય ચાલતો રહ્યો, અને બંનેને ખબર પણ ન પડી કે એમનું નામ હવે આકાશની ભાષામાં લખાઈ ગયું છે.

પણ સમય હંમેશાં પવન જેવો સહેલો નથી. એ દૂર શહેરમાં ગઈ. અંતર વધ્યું, પણ લાગણીઓ કદી તૂટી નહીં. દરેક ઉતરાયણ એ એની રાહ જોતો રહ્યો—જાણે પતંગને નહીં, પરંતુ એના આગમનને આકાશમાં શોધતો હોય.

અને આજે…

ફરી ઉતરાયણ આવી હતી. એ જ છત, એ જ પવન, એ જ આકાશ—પણ અચાનક સામેની સીડીઓ પરથી એ દેખાઈ. ક્ષણભર માટે પવન થંભી ગયો. આંખોમાં ભીનાશ હતી અને હોઠ પર વર્ષો જૂનું સ્મિત.

“હજી પણ પતંગ ઉડાવો છો?” એણે ધીમે પૂછ્યું.

“હા,” એ બોલ્યો, “કારણ કે કેટલીક આદતો છૂટતી નથી.”

એ એની પાસે આવી. બંનેએ સાથે પતંગ ઉડાવી. આકાશમાં એક પતંગ નહીં, પરંતુ બે હૃદયો એકસાથે ડોલી રહ્યા હતા. દોરી હાથમાં હતી, પણ હવે કોઈ ભય નહોતો—કારણ કે આ દોરી વિશ્વાસથી બંધાયેલી હતી.

સૂર્ય ઢળતો ગયો, પતંગો ધીમે ધીમે જમીન તરફ આવ્યા, પરંતુ એમનો સંબંધ આકાશથી પણ ઊંચો થઈ ગયો. ઉતરાયણ હવે માત્ર તહેવાર નહીં રહી—એ એમના પ્રેમનું પર્વ બની ગઈ.