છાંયો જે બોલતો હતો (ભાગ -2)

રવિ હવેલીમાંથી બચી આવ્યો હતો…
પણ ભાણાભાઈ જાણતા હતા—
બચી આવવું અને છૂટવું, બે અલગ વાતો છે.

ભાણાભાઈ રોજ સાંજે હવેલી તરફ જોતા.
એની આંખોમાં ડર નહોતો…
પશ્ચાતાપ હતો.

કારણ કે એ હવેલી સાથે એમનો સંબંધ નવો નહોતો.

પચીસ વર્ષ પહેલા, ભાણાભાઈનો નાનો ભાઈ—શંકર—
હવેલીમાં ગયો હતો.

શંકર પણ રવિ જેવો જ હતો.
ડરને માનતો નહોતો.
“છાંયો? એ તો માણસની કલ્પના છે,” એ હસ્યો હતો.

સવારે શંકર પાછો આવ્યો…
બિલકુલ ઠીક.

પણ ત્રણ દિવસ પછી ભાણાભાઈએ જોયું—
દીવાના પ્રકાશમાં શંકરની છાયા
એના પગને સ્પર્શતી નહોતી.

એ રાતે ભાણાભાઈએ સત્ય જોયું.

શંકર અરીસા સામે ઊભો હતો.
અને અરીસામાંથી કોઈ બીજું જ હસતું હતું.

સવારે શંકર ગાયબ હતો.
હવેલીના દરવાજા અંદરથી બંધ હતા.

અને ત્યારથી…
ભાણાભાઈ દર રાત્રે શંકરની અવાજ સાંભળે છે:

“ભાઈ… હું અહીં છું…”

એટલા માટે ભાણાભાઈ ડરે છે

જ્યારે ભાણાભાઈએ રવિને જોયો,
એને તરત ઓળખી લીધું.

એ જ શાંતિ.
એ જ ખાલી નજર.

એ ભાણાભાઈ પાસે આવ્યો અને ધીમે પૂછ્યું:
“હું સાચો છું ને?”

ભાણાભાઈએ જવાબ ન આપ્યો.
કારણ કે એ જાણતા હતા—
સાચો માણસ ક્યારેય પોતાને એવો પ્રશ્ન પૂછતો નથી.

ચેતવણી, સમજાવટ નહીં

એટલા માટે ભાણાભાઈએ રવિને કહાની કહી—
ડરાવવા માટે નહીં…
પણ ચેતવવા માટે.

“છાંયો માણસથી આગળ ચાલે,”
એનો અર્થ એમને અનુભવથી ખબર હતો.

અને જ્યારે રવિ હવેલી તરફ પાછો ગયો,
ભાણાભાઈએ દીવો બુઝાવી દીધો.

કારણ કે એને ખબર હતી—
આ વખતે
કોઈ પાછું નહીં આવે.
*****વાર્તા ચાલુ છે *****
( ભાગ -3 )