અધૂરું રહી ગયેલું પ્રેમપત્ર

એ દિવસ શરદ ઋતુનો હતો.

આકાશ સ્વચ્છ, પવન મંદ,

અને ગામની સીમ પર આવેલું એ જુનું તળાવ

હંમેશાની જેમ શાંત હતું.

તળાવના કિનારે બેઠી હતી મૈત્રી.

એના હાથમાં એક નોટબુક હતી,

પણ એ લખતી નહોતી.

કારણ કે આજે એ જે લખવા માંગતી હતી,

એ શબ્દોમાં બંધાઈ શકે એવું નહોતું.

એ સમયે દૂરથી પગલાંઓનો અવાજ આવ્યો.

એ અવાજ ઓળખી ગયો—

કારણ કે કેટલાક અવાજ દિલમાં સદાય માટે ઉતરી જાય છે.

એ હતો આદિત્ય.

આદિત્ય અને મૈત્રી

એકબીજાને બાળપણથી ઓળખતા.

એમનો સંબંધ

નામ વગરનો હતો,

પણ ભાવના વગરનો નહોતો.

શાળા સાથે પૂરી થઈ,

સમય આગળ વધ્યો,

પણ તળાવ,

અને એ બે દિલ—

એજ રહ્યા.

આદિત્ય ગામમાં શિક્ષક બનવા માગતો હતો.

મૈત્રી લેખિકા થવા માગતી હતી.

બન્નેના સપનાઓ અલગ હતા,

પણ રસ્તો એક જ લાગતો.

સાંજ પડે ત્યારે

બન્ને તળાવ કિનારે મળતા.

ક્યારેક વાતો,

ક્યારેક મૌન.

મૈત્રી ઘણી વાર

આદિત્યને જોઈને વિચારે—

“શું એને ખબર છે

કે હું એને કેટલું ચાહું છું?”

અને આદિત્ય

એજ સમયે વિચારે—

“જો મેં બોલી દીધું

અને એ ગુમાવી બેઠો

તો?”

પ્રેમ ત્યાં જ અટકી ગયો—

ડર અને મૌન વચ્ચે.

એક દિવસ મૈત્રીના ઘરમાં

લગ્નની વાત આવી.

એ સાંજ મૈત્રી તળાવ પાસે આવી નહીં.

આદિત્ય રાહ જોતો રહ્યો.

સૂર્ય ઢળી ગયો,

અંધારું છવાઈ ગયું,

પણ એ ઊભો રહ્યો.

બીજા દિવસે મૈત્રી આવી.

આંખો લાલ,

હોઠ કંપતા.

એ બોલી,

“આદિત્ય…

મારા લગ્ન નક્કી થયા છે.”

આદિત્યના કાનોએ સાંભળ્યું,

પણ દિલે સ્વીકાર્યું નહીં.

એ બોલી શકતો હતો—

“ન જા.”

“હું તને ચાહું છું.”

“મને છોડીને ન જા.”

પણ એણે એટલું જ કહ્યું—

“શુભેચ્છા.”

એ એક શબ્દે

બધું સમાપ્ત કરી દીધું.

લગ્નના દિવસે

મૈત્રી લાલ સાડીમાં સજાઈ હતી.

પણ એની આંખોમાં

ઉજાસ નહોતો.

એ રાત્રે

એણે એક પત્ર લખ્યો—

આદિત્ય માટે.

“હું જાણું છું

તું મને ચાહે છે.

અને તને પણ ખબર છે

કે હું તને ચાહું છું.

પણ આપણે બોલ્યા નહીં.

કદાચ પ્રેમ એટલો શુદ્ધ હતો

કે શબ્દો માંગતો જ નહોતો…

જો ક્યારેક

તળાવ કિનારે એકલી પવન વહે

તો સમજજે—

હું ત્યાં છું.”

આ પત્ર

એણે ક્યારેય મોકલ્યો નહીં.

વર્ષો પસાર થયા.

મૈત્રી પોતાની નવી દુનિયામાં વ્યસ્ત થઈ ગઈ.

હસતી હતી,

પરંતુ એ હાસ્યમાં અવાજ નહોતો.

આદિત્ય શિક્ષક બન્યો.

બાળકોને પ્રેમ, જીવન અને સત્ય શીખવતો.

પણ પોતાનું અધૂરું પ્રેમ

ક્યારેય પૂરુ ન કરી શક્યો.

એક દિવસ ખબર આવી—

મૈત્રી લાંબી બિમારી પછી

દુનિયા છોડીને ચાલી ગઈ.

આદિત્ય તળાવ પાસે ગયો.

એજ જગ્યા.

એજ પવન.

એણે મૈત્રીનો

અનમોકલેલો પત્ર

છાતી સાથે ચોંટાડી લીધો.

અને પહેલી વાર

રડી પડ્યો.

એ બબડ્યો—

“જો એ દિવસે બોલી ગયો હોત…”

પણ હવે

શબ્દો બેકાર હતા.

કારણ કે—

કેટલાક પ્રેમ

એકબીજાને મળવા માટે નથી બનતા,

એ તો જીવનભર

અંદર જીવતા રહેવા માટે બને છે.

અને

એ અધૂરું પ્રેમપત્ર

આજેય

પવન સાથે

તળાવ કિનારે ફરતો રહે છે.