શીર્ષક: પેજ નંબર ૪૦૪

ભાગ ૧ 

પૃષ્ઠભૂમિ:

શહેરના છેવાડે આવેલી એક જૂની, જર્જરિત હવેલી. વર્ષોથી બંધ, જેના વિશે અનેક અફવાઓ પ્રચલિત છે.

પ્રસ્તાવના:

અર્જુન અને ગાયત્રી, શહેરના ભૂલાઈ ગયેલા ઇતિહાસને શોધી રહ્યા છે. તેમની નજર એક જર્જરિત હવેલી પર પડે છે, જેના વિશે લોકો કહે છે કે ત્યાં કોઈ અદ્રશ્ય શક્તિ રહે છે. અર્જુનને ફોટોગ્રાફીનો ચસ્કો છે અને તે હવેલીની અંદર જઈને તસવીરો લેવા માંગે છે. ગાયત્રી initially ના પાડે છે, પણ અર્જુનની જીદ સામે ઝુકી જાય છે.

પ્રથમ દ્રશ્ય (હવેલીમાં પ્રવેશ):

બપોરનો સમય છે, સૂર્યનો તડકો હવેલીના તૂટેલા દરવાજામાંથી અંદર પ્રવેશી રહ્યો છે. ધૂળ અને કરોળિયાના જાળા સિવાય કશું નથી. અર્જુન પોતાના કેમેરા સાથે ખૂણેખૂણે ફોટા પાડી રહ્યો છે. ગાયત્રી થોડી અસ્વસ્થ છે, આસપાસની શાંતિ તેને ડરાવી રહી છે. અચાનક, અર્જુન એક બંધ કબાટ ખોલે છે. અંદર એક જૂનું પુસ્તક પડેલું છે. તેનું કવર ફાટેલું છે, અને કોઈ શીર્ષક નથી.

પુસ્તકના લગભગ બધા પાના ખાલી છે, અથવા એટલા જૂના થઈ ગયા છે કે વાંચી શકાતા નથી. પણ ગાયત્રીની નજર એક પાના પર અટકે છે . પેજ નંબર ૪૦૪. આ પેજ અકબંધ છે, જાણે કોઈએ તેને ખાસ સુરક્ષિત રાખ્યું હોય. તેના પર વિચિત્ર ભાષામાં કંઈક લખેલું છે, જે કોઈ આધુનિક ભાષા નથી. પાનાના એક ખૂણામાં એક અજીબ નિશાન છે, જે એક ચાવી જેવું લાગે છે.

"આ શું છે?" ગાયત્રી પૂછે છે.

અર્જુન ઝૂમ કરીને એ નિશાનનો ફોટો લે છે. "આ કોઈ ગુપ્ત સંદેશ લાગે છે."

જેમ તેઓ આ પાનું જુએ છે, તરત જ એક અજીબ ઘટના બને છે. હવેલીના બારી-દરવાજા આપમેળે ધડામ કરીને બંધ થઈ જાય છે. બહારનો સૂર્યપ્રકાશ અદ્રશ્ય થઈ જાય છે, અને હવેલીમાં અંધારું છવાઈ જાય છે. એક હળવો પવન તેમને સ્પર્શીને પસાર થાય છે, જાણે કોઈએ કાનમાં ગુસપુસ કરી હોય.

તેઓ ડરી જાય છે. ગાયત્રી મોબાઇલનો ટોર્ચ ચાલુ કરે છે. અચાનક, જ્યાંથી તેઓએ પુસ્તક લીધું હતું તે કબાટમાંથી એક જૂનો ફોટો નીચે પડે છે. ફોટામાં એક યુવાન છોકરી છે, જે પેજ નં ૪૦૪ પરના નિશાન જેવો જ લોકેટ પહેરેલી છે.

ગાયત્રીની નજર ફરી પેજ નં  ૪૦૪ પરના લખાણ પર જાય છે. હવે તેને એ લખાણ ધીમે ધીમે સમજાવવા માંડે છે, જાણે કોઈ અદ્રશ્ય શક્તિ તેને મદદ કરી રહી હોય. એ લખાણ કોઈ જૂના શ્રાપ કે ભૂતકાળના રહસ્યમય કિસ્સા વિશેનું હોય છે.

"આ છોકરી કોણ છે?" અર્જુન પૂછે છે.

"આ લખાણ... આ લખાણ કહે છે કે... જે કોઈ આ પુસ્તક ખોલશે અને આ પાનું વાંચશે... તેને ક્યારેય શાંતિ નહીં મળે... જ્યાં સુધી તે 'બીજી ચાવી' નહીં શોધે..." ગાયત્રી ગભરાઈને બોલે છે.

તેઓ પાછળ ફરે છે તો હવેલીના મુખ્ય દરવાજા પાસે એક જૂનો, ધૂળિયો માણસ (પુરાણવેદ) ઊભો હોય છે. તેના ચહેરા પર એક રહસ્યમય સ્મિત હોય છે. "પેજ નં  ૪૦૪... ભૂતકાળ ક્યારેય ભૂંસાતો નથી..." તે ધીમેથી બોલે છે.

અર્જુન અને ગાયત્રી એકબીજા સામે જુએ છે, તેમની આંખોમાં ડર અને ઉત્સુકતાનો મિશ્ર ભાવ હોય છે. હવેલીના અંધકારમાં એ વૃદ્ધનું સ્મિત વધુ રહસ્યમય બની જાય છે.