દીવો

ગામના કિનારે એક નાનું ઘર હતું. એ ઘરમાં રહેતો હતો કિશન. ગરીબી એવી કે સાંજ પડે ત્યારે ઘરમાં માત્ર એક જ દીવો બળતો. લોકો કહેતા,

“આ દીવો શું બદલશે?”

પણ કિશન માનતો હતો—

અંધકારને હરાવવા મોટો પ્રકાશ નહીં, દૃઢ નિશ્ચય જોઈએ.

દરરોજ દીવો બળે ત્યારે કિશન વાંચવા બેસી જતો.

થાક આવતો, આંખો ઊંઘતી, પણ દીવો બંધ ન કરતો.

કારણ કે એને ખબર હતી—

આ દીવો માત્ર પ્રકાશ નથી, સપનાનો સાથી છે.

એક દિવસ તોફાન આવ્યું. પવનથી દીવો બુઝાઈ ગયો.

કિશન થોડી ક્ષણ શાંત બેઠો…

પછી દીવો ફરી બળાવ્યો.

એ દિવસે એને સમજાયું—

જીવનમાં દીવો બુઝાય તો રડવાનું નહીં, ફરી બળાવવાનું.

વર્ષો પછી એ જ કિશન ગામનો પહેલો શિક્ષિત યુવાન બન્યો.

લોકો હવે કહેતા,

“એક દીવાએ આખું ઘર ઉજળી નાખ્યું.”

કિશન હસીને કહેતો,

“દીવો નહીં, વિશ્વાસ બળતો હતો.”