પગલાં

રમેશ રોજ સવારમાં શહેર તરફ ચાલતો.

જૂતાં ફાટેલા, ખિસ્સું ખાલી, મનમાં સપના ભરેલા.

લોકો પૂછતા,

“રોજ એટલું ચાલીને શું મળશે?”

રમેશ હળવેથી કહેતો,

“આ પગલાં જ મને આગળ લઈ જશે.”

ક્યારેક કામ મળતું, ક્યારેક નહીં.

ભૂખ લાગી ત્યારે પણ એ હાર ન માનતો.

કારણ કે એને ખબર હતી—

જીવન સંઘર્ષ માંગે છે, ફરિયાદ નહીં.

એક દિવસ કામ પર જતાં રસ્તામાં એ લપસી પડ્યો.

ઘાયલ થયો, દુખ થયું, આંખમાં પાણી આવ્યું.

પણ એ ઊભો થયો… ફરી ચાલ્યો.

એ દિવસે રમેશે શીખ્યું—

પડવું દુર્ભાગ્ય નથી, ન ઊભા થવું દુર્ભાગ્ય છે.

વર્ષો પછી એ જ રમેશ પોતાની દુકાનનો માલિક બન્યો.

જ્યારે કોઈ થાકેલો યુવાન એને મળે,

રમેશ એટલું જ કહે—

“ચાલતા રહેજે…

પગલાં ક્યારેય ખોટા નથી જતા.”