શીર્ષક: અધૂરો કપ

અધૂરો અરીસો

તું ગઈ પછી
ઘરનું મૌન
મારા કરતા વધારે બોલે છે.

દરેક વસ્તુ પાસે
કહેવાનું કંઈક છે,
અને મારી પાસે
સાંભળવા સિવાય કંઈ નથી.

ચાનો કપ આજે પણ
અડધો ભરેલો છે,
જેમ મારી અંદર
અડધી જિંદગી અટવાઈ ગઈ હોય.
ઠંડી ચા નથી થતી,
પણ
ઠંડો તો
હું થતો જઈ રહ્યો છું.

અરીસા સામે ઊભો થાઉં છું
તો ચહેરો દેખાય છે,
પણ ઓળખાણ ખૂટે છે.

આંખોમાં હું છું,
પણ નજરમાં
તું નથી,
અને એ જ ખોટ
મને અજાણ્યો બનાવી દે છે.

તું યાદ આવે છે ત્યારે
આંસુ બહાર નથી આવતા,
કારણ કે હવે
દુખે બહાર જવાની
જગ્યા જ નથી.

એ તો સીધું
હૃદયમાં જ બેસી જાય છે,
ભારે,
શાંત,
અને અડગ.
વસંત આવે છે,
ફૂલો ખીલે છે,
હવામાં સુગંધ છે…
પણ એ બધું
માત્ર દેખાવ પૂરતું છે,
કારણ કે
મારા અંદર
હજી પણ પાનખર જ છે.

હવે હું
તારી યાદોથી
જિંદગીનું મકાન ઊભું કરું છું.
દરેક ઈંટમાં તારો અહેસાસ,
દરેક દીવાલમાં તારો અભાવ.
બહારથી બધું ઠીક લાગે છે,
અંદર 
ખાલીપાનો પડઘો છે.
અને હવે સમજાય છે
તું ગઈ નથી…
તું તો રહી ગઈ છે મારી અંદર,
અને
મને બહારથી
ખાલી કરી ગઈ છે.

ડો કિર્તન છેટા